دلم گرفت گفتم شعری برای تو

             و ساعت چهار بار نواخت .........                            

همه می دانند                        
همه می دانند
ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان ره یافته ایم
ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

به چمنزار بیا                           
به چمنزار بزرگ
و صدایم کن از پشت نفسهای گل ابریشم
همچنان آهو که جفتش را
پرده ها از بعضی پنهانی سرشارند
و کبوترهای معصوم از بلندیهای برج سپید خود
به زمین می نگرند

.........................

و سر انجام روز موعود فرا رسید:

بیست و چهارم بهمن سال ۱۳۴۵ ساعت ۴ بعد از ظهر ..... یک نقطه و یک تمام

و بدان همیشه یاد تو ماندنی ترین یادهاست در خاطر ما.......

نوشته شده توسط 1- (نیماهومن) در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 ساعت 0:45 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت